ஆப்பு இழுத்த குரங்கு: மத்திய கிழக்கு போரில் அமெரிக்காவின் தீராத பிடி
பழமொழியும் நவீன அரசியலும்
தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகவும் பிரபலமான ஆப்பு இழுத்த குரங்கு என்ற பழமொழி; தனக்குத் தேவையற்ற ஒரு காரியத்தில் தலையிட்டு; மீள முடியாமல் சிக்கிக் கொள்ளும் ஒரு நிலையை விளக்குகிறது. இன்று மத்திய கிழக்கில் அமெரிக்காவின் நிலைப்பாட்டை விவரிக்க இதைவிடச் சிறந்த ஒரு உதாரணம் இருக்க முடியாது. ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்பு தொடங்கிய இந்தத் தலையீடு; இன்று ஒரு தலைமுறையையே அழித்து; வெளியேறவும் முடியாமல் தொடரவும் முடியாமல் ஒரு தேக்க நிலையை உருவாக்கியுள்ளது.
காட்சி ஒன்று: சிதிலமடைந்த நகரங்களின் சாட்சி
பலூஜா; அலெப்போ; பஸ்ரா போன்ற நகரங்கள் ஒரு காலத்தில் நாகரிகத்தின் அடையாளங்களாக இருந்தன. இன்று அவை போரின் வடுக்களாக மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. ஒரு அமெரிக்க வீரன் உடைந்த வாகனத்தின் மீது அமர்ந்து கொண்டு; ‘நாங்கள் உருவாக்க வந்தோம்; ஆனால் இன்று அழிவைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை’ என்று புலம்புவது ஒரு தனிமனிதனின் குரல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பேரரசின் தோல்வியின் எதிரொலி. பாலைவனத்திற்கு நினைவாற்றல் இல்லை என்று சொல்லப்பட்டாலும்; அங்குள்ள ஒவ்வொரு மணல் துகளும் ஒரு வாக்குறுதியின் மீறலையும் ஒரு குண்டின் வெடிப்பையும் சுமந்து நிற்கிறது.
காட்சி இரண்டு: அந்த மாயக் குடுவை
மத்திய கிழக்கு என்பது அந்தப் பழங்காலத்து மாயக் குடுவை போன்றது. அதில் எண்ணெய்; அதிகாரம்; வரலாறு என உலகம் தேடும் அனைத்தும் உள்ளன. அமெரிக்கா அந்தக் குடுவைக்குள் கையை விட்டு அந்தப் பொக்கிஷங்களை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டது. இப்போது கையை வெளியே எடுக்க வேண்டுமானால்; பிடித்திருக்கும் அந்த அதிகாரத்தை (பழத்தை) விட வேண்டும். ஆனால் அதை விட அமெரிக்கா தயாராக இல்லை. இந்த இழுபறியால்; போரை நிறுத்தவும் முடியவில்லை; போரைத் தொடரவும் முடியவில்லை. இந்தப் பிடியே இப்போது ஒரு பெரிய பொறியாக மாறிவிட்டது.
காட்சி மூன்று: தொழில்நுட்பமும் தொலைதூரப் போரும்
இன்று போர்கள் நேரடியாக நடப்பதில்லை. நெவாடாவில் ஒரு ஏசி அறையில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு வீரர்; ஒரு பட்டனை அழுத்துவதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான மைல்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் ஒரு வீட்டைத் தகர்க்க முடியும். இந்தத் தொழில்நுட்பம் போரை எளிதாக்கிவிட்டதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது உண்மையில் போரின் காலத்தை நீட்டித்துக்கொண்டே போகிறது. ஒவ்வொரு தாக்குதலும் ஒரு புதிய ஆத்திரத்தையும்; ஒரு புதிய எதிர்ப்பையும் உருவாக்குகிறது. ஒரு சுழற்சியைப் போல இது தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது:
- ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் ஒரு ஊடுருவல்
- கட்டுப்பாட்டை நிலைநாட்டத் தொடர்ச்சியான குண்டுவீச்சு
- வெளியேற முயலும்போது ஏற்படும் அதிகார வெற்றிடம்
- மீண்டும் போர் தொடங்கும் சூழல்
முடிவுரை: விடுதலையின் வழி
அந்தப் பழமொழி சொல்லும் தீர்வு எளிமையானது: குரங்கு கையைத் திறந்தால் மட்டுமே அதற்கு விடுதலை. அதேபோல; அமெரிக்கா தனது பிடியைத் தளர்த்தி; பிற நாடுகளின் உள்விவகாரங்களில் தலையிடுவதை நிறுத்தினால் மட்டுமே இந்தப் பொறியில் இருந்து தப்பிக்க முடியும். பிடிவாதமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பது வலிமையின் அடையாளம் அல்ல; அது ஒரு முடிவற்ற அடிமைத்தனத்தின் தொடக்கம். வரலாறு நமக்குச் சொல்லும் பாடம் ஒன்றுதான்: பிடியே ஒரு பொறிதான்.
